oraz Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka z 20.11.1989 roku. Konwencje te określają pojęcie pracy dzieci i stanowią podstawę dla ustawodawstwa dotyczącego pracy dzieci uchwalonego przez kraje będące ich sygnatariuszami.
Historia Ustanowienie Dnia Sprzeciwu Wobec Pracy Dzieci było poprzedzone ratyfikacją trzech międzynarodowych konwencji opublikowanych przez ILO. Są to: 18-artykułowa Konwencja nr 138, która dotyczy minimalnego wieku dzieci pracujących, 6-artykułowa Konwencja nr 182, która dotyczy najgorszych form pracy dzieci oraz 54-artykułowa Konwencja o prawach dziecka.
W dniu 26 czerwca 1973 r. Konferencja Generalna ILO przyjęła prawnie wiążącą konwencję i zalecenie, w których ustalono minimalny ustawowy wiek pracy na 15 lat. Konwencja i zalecenie weszły w życie dnia 19 czerwca 1976 r.
W dniu 20 listopada 1989 Konferencja Generalna ONZ przyjęła i otwarła do podpisania i do ratyfikacji, powszechnie za przełomowe osiągnięcie w zakresie praw człowieka i praw dziecka uznanej, Konwencji o Prawach Dziecka.