Od 3 do 5 grudnia 1918 brał udział w obradach Polskiego Sejmu Dzielnicowego w Poznaniu.
Pod koniec stycznia 1919 został wcielony do 1 Pułku Strzelców Wielkopolskich, awansowany na kapitana i wyznaczony na stanowisko dowódcy kompanii. W marcu tego roku wziął udział w odsieczy Lwowa. Został ranny. Na początku września 1919 został dowódcą Batalionu Zapasowego Toruńskiego Pułku Strzelców (późniejszego 63 Toruńskiego Pułku Piechoty) w Inowrocławiu, a później w Toruniu. W grudniu 1920 został zdemobilizowany. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 517. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W 1922 posiadał przydział w rezerwie do 55 Pułku Piechoty w Lesznie, w 1923 do 67 Pułku Piechoty w Brodnicy, a od 1924 do 63 Pułku Piechoty w Toruniu. W 1934 jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Toruń. W dalszym ciągu posiadał przydział w rezerwie do 63 pp.
Po przeniesieniu do rezerwy gospodarował dzierżawionym majątkiem Papowo Toruńskie. W latach 20. był prezesem bądź wiceprezesem m.in.