Od 1942 członek Polskiej Partii Robotniczej, następnie od grudnia 1948 Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W czasie wojny aktywny w strukturach PPR w Warszawie i Włochach. Po II wojnie światowej działał jako kierownik Wydziału Personalnego, członek egzekutywy oraz II sekretarz w Warszawskim Komitecie Wojewódzkim PPR, był też sekretarzem Komitetu Powiatowego w Warszawie. Następnie od października 1947 do 4 września 1949 zajmował stanowisko I sekretarza Komitetów Wojewódzkich PPR i PZPR w Lublinie (odszedł m.in. wskutek konfliktu z Arturem Jastrzębskim). Był ponadto I sekretarzem Komitetów Wojewódzkich PZPR w Łodzi (od 8 kwietnia do 11 lipca 1949) oraz Białymstoku (od 18 kwietnia 1951 do 6 grudnia 1952). W okresie od 29 grudnia 1952 do 20 grudnia 1954 przewodniczący Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie. Zasiadał w Centralnej Komisji Rewizyjnej i Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR, został również członkiem Warszawskiego Komitetu Wojewódzkiego PZPR. Był działaczem Frontu Jedności Narodu oraz dyrektorem Departamentu Kadr w Ministerstwie Transportu Drogowego i Lotniczego.