Portyk i dzwonnica kościoła zostały dobudowane w 1797.

W 1923 sanktuarium zostało powiększone do obecnego kształtu, oraz dobudowano mu kopułę. Zachowano dzwonnicę, portyk, kaplicę boczną, zakrystię i oratorium z istniejącego kościoła i od tego momentu prawie żadne pozostałości kościoła z 1610 nie istnieją. To powiększenie było oficjalnie dziełem architekta Edwina Vassallo, chociaż uważa się, że w rzeczywistości projekty zostały wykonane przez jego ojca Andreę Vassallo, który przypisał je swojemu synowi, ponieważ nie mógł wykonywać prywatnych zleceń ze względu na jego stanowisko jako architekta rządowego.

W 1955 wybudowano salę, w której znalazły się ofiary ex-voto, a w latach 90. przeprowadzono pewne prace restauracyjne. Kościół podlega jurysdykcji parafii św. Heleny w Birkirkarze.

Architektura

thumb|Widok kościoła od tyłu, z widoczną kopułą

Kościół zbudowany na planie krzyża ma kopułę i pojedynczą dzwonnicę. Przed fasadą kościoła znajduje się długi plac przykościelny parvis. Do portyku zwieńczonego figurą Matki Boskiej prowadzą schody. Nad wejściem do kościoła, na tle okrągłego okna znajduje się krucyfiks.

Oprócz nawy i ołtarza w prezbiterium kościół posiada boczną kaplicę oraz zakrystię.

Dzieła sztuki