W 1950 został starszym instruktorem Wydziału Organizacyjnego Komitetu Centralnego PZPR.
Od 1 listopada 1951 do 1 maja 1953 (lub od 21 września 1951 do 29 listopada 1952) pozostawał I sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Szczecinie. Później związany z Komitetem Łódzkim PZPR, gdzie został członkiem egzekutywy (1952–1955) i I sekretarzem (od 24/29 listopada 1952 do 9 września 1955). Od 12 września 1955 do 31 października 1956 I sekretarz KW PZPR w Białymstoku, złożył dymisję na fali odwilży październikowej i protestów przeciwko jego osobie (przyjęto ją dopiero za drugim razem). Od 1954 zastępca członka Komitetu Centralnego partii (według innych źródeł członek Komitetu Centralnego). W latach 1952–1956 zasiadał w Sejmie PRL z okręgu Stargard Szczeciński. W 1957 został zatrudniony w Wojewódzkim Zarządzie Młynów Gospodarczych w Białymstoku, w tym samym roku został szefem Wojewódzkiego Zarządu Przemysłu w Białymstoku. Później był wojewódzkim pełnomocnikiem ds. skupu złomu i pracownikiem Wojewódzkiej Rady Narodowej, a od 1972 do przejścia na emeryturę prezesem Zarządu Regionalnego Związku Spółdzielni Inwalidów w Białymstoku.
Pochowano go na Cmentarzu Miejskim w Białymstoku przy ul.