Zygmunt Kącki.
Szklarnie w Ogrodzie Ogród botaniczny na swoim terenie podczas ponad 200-letniej historii był wyposażony w zmienną liczbę szklarni różnej wielkości.
Szklarnia nr 2 (po 1957 r. Palmiarnia) Wybudowana w ( długości, szerokości, wysokości) służyła do zimowego przechowywania bylin, krzewów i drzew z Afryki Południowej, obu Ameryk, Australii i południowej Europy. Wewnątrz utrzymywano zimą . Z uwagi na intensywny rozwój Ogrodu budynek stał się niewystarczający, dlatego w ówczesny dyrektor Ogrodu prof. Heinrich Göppert zadecydował o wybudowaniu nowego obiektu w miejscu wcześniejszej szklarni. Nowy budynek wykonano w całości ze stali i szkła na granitowym cokole , , ). Pionowe ściany i dach były pokryte podwójnymi szybami. Wnętrze było podzielone na 6 części. W szklarni wykorzystano najnowsze rozwiązania technologiczne instalując centralne ogrzewanie, które pozwalało uzyskać różnicę temperatur pomiędzy sześcioma częściami, dochodzącą do 25 °C. Dodatkowo zamontowano system zraszania roślin oraz liczne wietrzniki w konstrukcji. Od strony południowej przylegała do szklarni prawie kwadratowa (ok. 10 × 10 m) przeszklona konstrukcja, mieszcząca wewnątrz okrągły basen o średnicy i głęboki na z podgrzewaną do wodą.