thumb|Pomnik Karola Linneusza thumb|Grupa dębów szypułkowych w ogrodzie thumb|Basen dla roślin wodnych thumb|Mostek przez staw Ogród Botaniczny Uniwersytetu Wrocławskiego – ogród botaniczny założony we Wrocławiu w roku 1811 na terenie częściowo Ostrowa Tumskiego, częściowo odzyskanym po zburzonych na rozkaz Napoleona fortyfikacjach miejskich i po zasypanej północnej odnodze Odry (po tej odnodze rzeki pozostał w ogrodzie zbiornik wodny), ograniczonym dzisiejszymi ulicami Kanonią, Hlonda, Wyszyńskiego, Sienkiewicza i Świętokrzyską. Jest to drugi, zaraz po Ogrodzie Botanicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, najstarszy ogród w Polsce.
Lokalizacja Ogród Botaniczny Uniwersytetu Wrocławskiego położony jest po północnej stronie katedry Św. Jana Chrzciciela i kościoła Św. Krzyża, częściowo w obrębie historycznego Ostrowa Tumskiego, w odległości ok. 2 km od Rynku.
Ogród w granicach XXI-wiecznych obejmuje (w swojej zachodniej części) teren funkcjonującego tu w latach 1836–1871 cmentarza św. Adalberta (św. Wojciecha), na którym jednak już znacznie wcześniej, w latach 1806–1808, chowano m.in. żołnierzy napoleońskich zmarłych i poległych podczas oblężenia i okupacji miasta.