Po uzyskaniu absolutorium w 1881 powrócił do Warszawy i po zmarłym przyrodnim bracie Stefanie kierował fabryką olejów i smarów. Został także członkiem sekcji rzemieślniczej Towarzystwa Popierania Przemysłu i Handlu. Wszedł za namową Aleksandra Makowieckiego do założonej w 1896 „Gazety Rzemieślniczej”. Dzięki małżeństwu z córką Wacława Szymanowskiego stał się udziałowcem „Kuriera Warszawskiego” i wszedł do jego redakcji. Od 1899 prowadził działu finansowo-gospodarczy i stałą rubrykę „Tydzień handlowy”. Były to pogadanki „dla wszystkich”, w których w popularny sposób zapoznawał czytelników z tajemnicami giełdy, obrotów pieniężnych czy operacji rynkowych. Obok gruntownej znajomości tematu prezentował w nich także żywy i barwny styl narracji. Od 1905 był redaktorem naczelnym pisma, a jego brat bankowiec – Zygmunt był od 1902 ł jego kierownikiem administracyjnym. W listopadzie 1905 złożył w Petersburgu w imieniu redakcji gazet warszawskich pismo z postulatem zwolnienia jej od cenzury prewencyjnej. Stając na czele „Kuriera Warszawskiego” miał do czynienia z ukształtowanym składem redakcji. Uzupełnił go dwoma osobami, które odegrały istotną rolę w kształtowaniu oblicza i charakteru pierwszego dziennika Warszawy.