Po 1939 przebywał na terenie ZSRR. W 1943 należał do twórców 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, od 1943 do 1944 walczył w Wojsku Polskim (ludowym). Był majorem i zastępcą dowódcy ds. politycznych w 1 Warszawskiej Brygadzie Pancernej (Pułku Pancernym) im. Bohaterów Westerplatte oraz członkiem Zarządu Polityczno-Wychowawczego 1 Armii Wojska Polskiego.
Rozpoczął działalność w Polskiej Partii Robotniczej i od 1948 w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1944 był pełnomocnikiem Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego ds. reformy rolnej w województwie rzeszowskim. Od listopada 1944 do grudnia 1945 dokooptowany do Krajowej Rady Narodowej z rekomendacji Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie. Od 6 stycznia do 30 czerwca 1945 pozostawał I sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PPR w Lublinie (stanowisko utracił po prośbie o pomoc Armii Czerwonej w zwalczaniu podziemia);