W maju 1919 na czele szwadronu km wyruszył na front wołyński.
15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. 14 sierpnia 1920, po śmierci rotmistrza Kazimierza Zakrzewskiego, objął obowiązki dowódcy pułku i pełnił je do 20 sierpnia tego roku.
8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 55. lokatą w korpusie oficerów rezerwy jazdy. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 7 Pułku Strzelców Konnych Wielkopolskich w Poznaniu.
W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Tarnopol. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VI. Był wówczas w grupie oficerów rezerwy „powyżej 40 roku życia”.
W nocy z 19 na 20 września 1939 wziął udział w natarciu na Zamość w szeregach 2 rezerwowego pułku piechoty ppłk. Stanisława Jana Gumowskiego. Zmarł 3 grudnia 1939 w niemieckim rezerwowym szpitalu wojskowym Pieszycach, w następstwie odniesionych ran i tam został pochowany. W 1949 ekshumowany i przeniesiony na Cmentarz Żołnierzy Polskich we Wrocławiu.
Był żonaty z Ewą z Aleksandrowiczów (1901–1952), z którą miał dwóch synów: Tomasza (ur.