W 1649 roku Jan II Kazimierz Waza potwierdził przywileje nadane aptece. Podczas epidemii dżumy w Toruniu Marcin Schweickert otrzymał zgodę na produkcję teriaku. Schweickert był zobowiązany do płacenia czynszu, do 1625 roku w wysokości dwustu guldenów, a następnie trzystu. Przez pierwsze trzy lata działalności apteki Schweickert był zwolniony z wszystkich obciążeń miejskich. W 1636 roku aptekarz otrzymał zgodę na dzierżawę obiektu.

Po śmierci Schweickerta, jego żona wyszła ponownie za maż, za aptekarza Gottfrieda Reinhardta. W 1655 roku przybył on do Torunia i przejął prowadzenie apteki. W pierwszej połowie XVIII wieku apteka należała do Adama Reinhardta, ostatniego przedstawiciela tej rodziny. Nie zachowały się informacje o aptekarzach pracujących od połowy XVIII wieku do połowy XIX wieku. W 1854 roku właścicielem apteki został C. Donisch, a w 1866 A. Kahserling. W latach 1880–1884 właścicielem apteki był G. Schiller. Następnym właścicielami apteki byli: aptekarz Jacob Julius Nathan, E. Schenck, C. Tacht (od 1892), Kawczyński. Większość właścicieli zatrudniała pomocników.