Laverrière i Monod w ciągu kilku kolejnych lat opracowali podobny plan dla Vidy, czyli jednej z jednostek administracyjnych Lozanny.

W 1924 roku był jednym z jurorów podczas Olimpijskiego Konkursu Sztuki i Literatury. Przyjaźnił się m.in. z Pierre’em de Coubertin, który był jedynym członkiem jury podczas Olimpijskiego Konkursu Sztuki i Literatury 1912.

Laverrière projektował m.in. wille, budynki fabryczne, budynki bankowe i mosty. Zajmował się także aranżacją wnętrz. Jest autorem lub współautorem takich obiektów jak: Pomnik Reformacji w Genewie (1908–1917), budynek dworca kolejowego w Lozannie (1908–1916), cmentarz Bois-de-Vaux w Lozannie (1919–1951), Bel-Air Tower w Lozannie (1929–1932), most Chauderon w Lozannie, Ogród Botaniczny w Lozannie (1937–1946). W latach 1917–1926 skonstruował fabrykę zegarków firmy Zenith w Zurychu. W latach 1929–1942 profesor teorii architektury na Politechnice Federalnej w Zurychu. Członek Szwajcarskiej Federacji Inżynierów i Architektów, a także Bund Schweizer Architekten. Doktor honoris causa Uniwersytetu w Lozannie (1953).