Po rekonwalescencji otrzymał dowodzenie nad 1. batalionem 192 Pułku Piechoty. 1 stycznia 1941 roku otrzymał awans na podpułkownika. 23 grudnia 1941 roku podlegał mu 55 Pułk Piechoty (przeformowany potem na 55 Pułk Grenadierów). 26 grudnia jeszcze tego samego roku został odznaczony Krzyżem Niemieckim. 23 grudnia 1943 roku został ranny w okolicach Nikopola. Po leczeniu (początek 1944 roku) został przeniesiony do rezerwy. 12 lutego 1944 roku został odznaczony Krzyżem Żelaznym. Od 15 marca 1944 roku dowódca 17 Dywizji Piechoty. Po kolejnym zranieniu 16 kwietnia 1944 roku ponownie wycofany z frontu wschodniego.
5 czerwca 1944 roku został zastępca dowódcy 50 Dywizji Piechoty. Od 14 lipca 1944 roku uczęszczał na kurs dowódców dywizji w Hirschberg (dzisiejsza Jelenia Góra). 22 lipca 1944 roku objął dowodzenie nad 50. Dywizją Piechoty i 1 października został awansowany na stopień generała majora. Walczył w Prusach Wschodnich, gdzie poległ.
Pośmiertnie awansowany na stopień generała porucznika (niem. generalleutnant).