Po powrocie do Stanów Zjednoczonych w 1959 roku i kilkuletniej pracy na poczcie opublikował jednoaktówkę (1959, Opowiadanie o ZOO), która szybko zdobyła międzynarodowy rozgłos i weszła do repertuaru teatrów na całym świecieMikołaj Melanowicz: Leksykon pisarzy świata XX wieku, Fundacja "Literatura Światowa" Warszawa 1993 s. 12-13 . Utwór ten, będący wyrazistym oskarżeniem konformistycznego społeczeństwa amerykańskiego, oddawał buntownicze nastroje młodego pokolenia pisarzy, a zarazem wnosił interesujące rozwiązania formalne, m.in. skrót sytuacyjny o zabarwieniu surrealistycznym.
Światową sławę przyniosły mu ponownie dramaty: Kto się boi Wirginii Woolf? (1962), ukazujący z wyjątkową intensywnością emocjonalną egzystencjalną pustkę małżeństwa reprezentującego środowisko amerykańskiej inteligencji akademickiej, (1964) – moralitet o wyraźnych akcentach surrealistycznych, oraz (1966) nagrodzona Nagrodą Pulitzera w dziedzinie dramatu. Nagrody otrzymały też (w roku 1975) oraz .
Z kolei Kto się boi Wirginii Woolf?