Wysuwając projekt deklaracji, polska dyplomacja kierowała się przeświadczeniem, że skuteczność konwencjonalnych środków utrwalenia pokoju uwarunkowana jest zbudowaniem infrastruktury pokoju w świadomości społeczeństw, która może powstać tylko wówczas, kiedy w społeczeństwo będzie miało świadomość, że pokój na świecie stanowi najwyższe dobro, a jest wręcz najbardziej podstawowym prawem. Przeświadczenie to znalazło wyraz w Deklaracji uchwalonej 15 grudnia 1978 roku przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych. Deklaracja została przyjęta w zasadzie jednogłośnie, a oprócz Polski do jej współautorstwa przyłączyło się 27 innych państw.
Charakter prawny Deklaracja sformułowała prawo: ,,każdy naród i każda istota ludzka niezależnie od rasy, przekonania, języka i płci ma niezbywalne prawo do życia w pokoju. Poszanowanie tego prawa leży we wspólnym interesie całej ludzkości i jest koniecznym warunkiem rozwoju we wszystkich dziedzinach". Fakt sformułowania tegoż prawa nie nadaje mu jednak rangi normy prawa międzynarodowego, ponieważ deklaracje nie mają charakteru wiążącego.