Wraz z nim walczył ponownie przeciw bolszewikom na Lubelszczyźnie oraz w bitwie pod Komarowem 31 sierpnia 1920. Otrzymał awans na stopień porucznika ze starszeństwem z dniem 1 listopada 1920.
Po nastaniu pokoju służył w 6 pułku Strzelców Podhalańskich, w 1921 w 2 pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku. Od 15 maja do 27 lipca 1922 był słuchaczem na kursie sapersko-technicznym przy 10 pułku Saperów w Przasnyszu. Od 1923 był żołnierzem formacji pionierów 17 pułku piechoty w Rzeszowie, gdzie pełnił funkcję dowódca plutonu. Od 3 stycznia do 2 lipca 1931 przebywał na kursie dla oficerów w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Warszawie. Po jego ukończeniu do sierpnia 1931 był dowódcą 9 kompanii w 17 pp. Pod koniec tego miesiąca, jako oficer piechoty został przeniesiony do 1 pułku pancernego w Poznaniu. W tej jednostce został dowódcą plutonu w kompanii szkolnej, po pobycie w szpitalu w 1932 i 1933, w dniu 7 maja 1933 ponownie został dowódcą plutonu w kompanii szkolnej, a 2 stycznia 1934 został p.o. dowódcy kompanii. Od 15 marca 1934 służył w 5 batalionie czołgów i samochodów pancernych (od 1935 przemianowany na 5 batalion pancerny) w Krakowie. Tam objął dowództwo nad kompanią gospodarczej. Przejściowo, od 28 maja do 12 czerwca 1934 był w jednostce oficerem sportowym.