Podobny wynik przedstawili kreatorzy neuqueńskiego Kaijutitan z koniaku, a potem i kolejni autorzy. W efekcie w 2021 ukazała się praca autorstwa Juliana C.G. Silvy Juniora, Agustína G. Martinelliego, Fabiano V. Ioriego, Thiago S. Marinho, E. Martína Hechenleitnera oraz Maxa C. Langera tytułem Reassessment of Aeolosaurus maximus, a titanosaur dinosaur from the Late Cretaceous of Southeastern Brazil, w której przenieśli Ae. maximus do nowego rodzaju Arrudatitan. Nazwę rodzajową utworzyli, upamiętniając profesora Antonia de Celso Arrudę Camposa, popularyzatora nauki i pierwszego kuratora zbioru, do którego należał holotyp nowego rodzaju, w uznaniu jego pracy jako poszukiwacza skamieniałości.
Budowa thumb|left|Współczesne przedstawienie Arrudatitan był wielkim tytanozaurem.
Znalezione kręgi szyjne są smukłe, ten bardziej tylny ma 85 cm długości. O tym, że pochodzą z dystalnej części szyi, badacze wnioskują przez porównanie z Malawisaurus. Diapofyzy leża poniżej prezygapofyz, przypominają ostrza. Blaszka centro-diapofyzowa jest dobrze rozwinięta, grubsza od również dobrze rozwiniętej, ale cieńszej postzygodiapofyzowej. Wyrostek stawowy przedni jest szeroki, słusznej budowy. Nosi eliptyczną, płaksą, szeroką powierzchnię stawową.