Został zauważony i otoczony opieką pedagogiczną przez Konstantego Gałkowskiego, ucznia Nikołaja Rimskiego-Korsakowa.
W okresie nauki w gimnazjum Karużas stał się animatorem życia muzycznego szkoły. Zakładał zespoły kameralne, instrumentował, przygotowywał repertuar, programy, pisał recenzje, organizował koncerty i uczestniczył w nich jako pianista. Po ukończeniu gimnazjum rozpoczął studia w klasie fortepianu prof. Stanisława Szpinalskiego w Konserwatorium im. Mieczysława Karłowicza w Wilnie. Wstąpił też na Wydział Filologii Uniwersytetu Stefana Batorego, gdzie przerwał jednak edukację po dwóch latach z powodu trudnej sytuacji materialnej niepozwalającej na utrzymanie się na dwóch uczelniach. Jeszcze w trakcie nauki w konserwatorium w 1938 rozpoczął praktykę pedagogiczną jako asystent Szpinalskiego. Występował też z recitalami radiowymi, koncertował jako solista. Studia muzyczne ukończył w 1940, w tym samym roku ożenił się z Ireną Tuwińską, koleżanką z konserwatorium. Na krótko przed wybuchem powstania małżeństwo znalazło się w Warszawie. Po jego upadku byli więzieni w obozie koncentracyjnym.