W czasie trwania dziewiątej kadencji parlamentu (1987–1989) miał nieco ponad miesięczną przerwę; na czas nieobecności, jego stanowisko było nieobsadzone; oznaczało to, że po powrocie mógł dalej sprawować mandat deputowanego.
17 września 1986 roku zastąpił Hammera DeRoburta na stanowisku prezydenta kraju, jednak już 14 dni później został odwołany w wyniku wotum nieufności. Po wyborach parlamentarnych w grudniu 1986 roku ponownie został wybrany na prezydenta, jednak jeszcze szybciej, bo po 9 dniach (lub 10), wystosowano do niego wotum nieufności i jego miejsce ponownie zajął DeRoburt. W 1987 był głównym założycielem Demokratycznej Partii Nauru. 26 listopada 1996 roku ponownie wybrano go na prezydenta; zastąpił Bernarda Dowiyogo (który został odsunięty od władzy w wyniku kolejnego wotum nieufności). 23 dni później (wystosowano do niego kolejne wotum nieufności), ponownie stracił pozycję najważniejszej osoby w państwie.
W latach 90. był przewodniczącym parlamentu. Był również wielokrotnym członkiem rady ministrów.
W parlamencie zasiadał do 2000 roku.