Kilka przypadków pojawiło się później na obszarach miejskich wokół Grand Harbour: w Valletcie, Birgu, Isli i Bormli.
Środki ograniczające Powołano komisję lekarską w celu zbadania, kiedy pojawiło się ognisko choroby; komisja ta stwierdziła, że choroba jest zaraźliwa, i zaleciła ustanowienie środków powstrzymujących jej rozprzestrzenianie. Zarażeni zostali odizolowani w Lazzaretto na Bishop's Island, a ci, którzy mieli z nimi kontakt, zostali poddani kwarantannie. Dom zarażonej rodziny w Żabbar (lub Żejtun wg Tully'ego) spalono wraz z całą zawartością, a miasto otoczono kordonem sanitarnym. Kiedy choroba pojawiła się w innych osadach w Grand Harbour, nałożono na nie podobne ograniczenia przemieszczania się, i dzięki tym środkom udało się powstrzymać epidemię.
Podczas wybuchu epidemii w 1655 kontakt między Maltą a Sycylią był ograniczony z powodu restrykcji nałożonych przez wicekróla Sycylii.
Wpływ na społeczeństwo Zaraza spowodowała śmierć 20 osób w ciągu trzech miesięcy.
Zobacz też Epidemie dżumy na Malcie
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Epidemie na Malcie Kategoria:Historia Malty Kategoria:Wydarzenia 1655