Jego zakłady miały wówczas 15 791 wrzecion a zatrudnionych było około 70 robotników.
W 1830 r. Schlösser został członkiem Zgromadzenia Kupców w Łęczycy. Pomimo kryzysu w 1831 r., wynikłego z powstania listopadowego, Schlösserowi udało się przestawić zakłady na produkcję przędzy bawełnianej i odsprzedać stary park maszynowy, jednocześnie sprowadzając nowe maszyny w celu otworzenia przędzalni bawełny, która pod kątem skali produkcji, do śmierci Schlössera była drugą w Królestwie Polskim przędzalnią bawełny, plasując się za przędzalnią Ludwika Geyera w Łodzi. W latach 1836–1848 liczba wrzecion wzrosła z 8 tys. do 14 tys., a zatrudnienie z 80 do 150 robotników. Fabryka Schlössera osiągnęła roczną wartość produkcji wynoszącą 111 tys. rubli. W 1837 r. Schlösser był jednym z pionierów w Królestwie Polskim w zakresie wprowadzania innowacji w postaci zastępowania napędu wodnego, napędem parowym w swoich zakładach. W 1842 r. otworzył w Łodzi skład handlowy przędzy. Schlösser od 1838 r. uczestniczył wystawach przemysłowych, uzyskując liczne nagrody, m.in. w 1840 r. zdobył złoty medal II klasy. W 1845 r. utworzył kasę chorych dla robotników, a także był organizatorem dziecięcej szkółki niedzielnej. Udostępnił także park swojej rezydencji dla mieszkańców Ozorkowa.