W 1896 r. poczmistrz Lajos Klein z Orawskiej Półgóry, pełnomocnik Beskidenvereinu na południowych stokach Babiej Góry, w związku z rosnącym ruchem turystycznym wyznakował tę ścieżkę kolorem czerwonym. Znakowanie na wyciętej w kosodrzewinie ścieżce nie było widać później odnawiane, skoro Władysław Midowicz w „Małej Encyklopedii Babiogórskiej” (hasło „Trawersy babiogórskie”) podaje: Szlak z Brony do Półgórskiego Rozstaja był znaczony tylko kilkoma tyczkami narciarskimi, aż do 1938 r., kiedy nowy właściciel schroniska szczytowego wyznakował go kolorem żółtym. Trawers ten, wycięty pomiędzy Półgórskimi Rozstajami (1414 m n.p.m.) a Broną (1408 m n.p.m.) w kosodrzewinie tuż powyżej górnej granicy lasu, prawie poziomo, przez całe lata międzywojenne był wykorzystywany (również przez narciarzy) przy złej pogodzie jako osłonięty nieco od północnych wiatrów element przejścia z górnego schroniska do schroniska PTT na Markowych Szczawinach.