Ponadto Scheibler w trakcie I wojny światowej działał w Głównym Komitecie Obywatelskim miasta Łodzi i współorganizował milicję obywatelską, pertraktował również z władzami okupacyjnymi w obronie przemysłu. Od 1915 r. był członkiem Łódzkiego Komitetu Giełdowego, co wiązało się z poręczaniem przez niego bonów pieniężnych. W związku ze stratami wojennymi, od 1918 r. dążył do zorganizowania przez przedsiębiorstwa łódzkie trustu, który miał doprowadzić do zmonopolizowania przemysłu bawełnianego w Polsce. Pertraktacje jednak nie pozwoliły na realizację zamierzenia, ze względu na brak zainteresowania części firm, w tym szczególności zakładów Izraela Poznańskiego. Scheibler w 1921 r. wraz ze swoim wujem Henrykiem Grohmanem wszedł do zarządu Zjednoczonych Zakładów Przemysłowych K. Scheiblera i L. Grohmana, S.A. Do rodziny Scheiblera należało 2/3 akcji. Kapitał zakładowy spółki, wynosił początkowo 40,2 mln zł, by w 1928 r. dobić do 69 mln zł. Scheibler w latach 1919–1925 nadzorował powojenną odbudowę i modernizację zakładów, która pozwoliła na wzmocnienie pozycji spółki w polskim przemyśle bawełnianym.