Jaskinia powstała w późnojurajskich wapieniach skalistych na dwóch pęknięciach skały, która zostały rozmyte i poszerzone przez wodę. Ślady jej przepływu są miejscami widoczne na ścianach. Niewątpliwie jaskinia jest częścią większego systemu jaskiniowego, który uległ już zniszczeniu. Na jej ścianach są nacieki grzybkowe, rozmyte polewy krystalicznych nacieków i polewy ze skondensowanego mleka wapiennego. Dno pokrywa gruz wapienny i większe kawałki skał. Jaskinia jest wilgotna, przewiewna i ma własny mikroklimat. We wrześniu 1990 roku temperatura wynosiła 8ºC. Przy głównym otworze rosną mchy i porosty. Ze zwierząt obserwowano wewnątrz jaskini pajęczaki i motyle.
Historia poznania Jaskinia znana była od dawna. Po raz pierwszy opisał ją m. Czepiel w 1976 r. Dokładniej skartował ją i opisał M. Szelerewicz w dokumentacji dla Zarządu Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych woj. katowickiego. On też opracował jej plan.
Z jaskini pobrano próbki nacieków. Metodą datowania radiowęglowego wiek tych nacieków określono na około 37800 lat.