W praktyce działanie satelity polegało na wyznaczaniu współrzędnych topograficznych nowych punktów, które były oddalone od zbadanych i opisanych już punktów od 160 do 4800 kilometrów. Podczas trwania programu, na orbicie miał przebywać przynajmniej jeden działający satelita tego typu.
Satelita, którego większość komponentów zbudowana była z aluminium, miał kształt sześcianu, na którego bokach zamontowano służące do wytwarzania energii elektrycznej ogniwa słoneczne. Wnętrze satelity zawierało, poza bateriami do magazynowania energii elektrycznej, także nadajnik radiowy TR-30A wyposażony w tranzystory. Na zewnątrz satelity umieszczono dziewięć zbudowanych ze stalowych prętów anten..
Doświadczenia zdobyte przy budowie i działaniu satelitów programu SECOR przyczyniły się do opracowania satelitów nawigacyjnych GPS.
Misja Misja rozpoczęła się 19 sierpnia 1966 roku, kiedy rakieta Atlas Agena D wyniosła z kosmodromu Vandenberg na niską orbitę okołoziemską trzy satelity, wśród których był SECOR 7. Po znalezieniu się na orbicie SECOR 7 otrzymał oznaczenie