W 1953 ukończyła germanistykę na Uniwersytecie Moskiewskim. W 1963 na Uniwersytecie Lenigradzkim uzyskała tytuł doktora nauk humanistycznych za dysertację o poezji Heinricha Heine’ego. W latach 1953–1997 wykładała literaturę zachodnioeuropejską i niemiecką oraz historię teatru w XX wieku na Wileńskim Uniwersytecie Pedagogicznym. W 1965 uzyskała tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1999 honorowego profesora Wileńskiego Uniwersytetu Pedagogicznego. W 1993 wykładała na Uniwersytecie Oksfordzkim.

Od 1963 pracowała jako krytyk teatralna. Opublikowała ponad 200 artykułów w prasie litewskiej i zagranicznej. Była współautorką podręczników szkolnych i redaktorką kilku książek. W swoich pracach podejmowała temat komunizmu, który uważała za odmienny od nazizmu, ale nie lepszy. Pisała o stosunkach litewsko-żydowskich oraz historii Holokaustu.

Po odzyskaniu przez Litwę niepodległości skupiła się na budowaniu społeczeństwa obywatelskiego w kraju i w regionie Europy Środkowo-Wschodniej. Była przewodniczącą Centrum Kultury Thomasa Manna w Nidzie. Przez wiele lat zasiadała we władzach Fundacji Społeczeństwa Otwartego na Litwie, którego była współzałożycielką (1990). Była członkinią wielu międzynarodowych organizacji pozarządowych, np.