Przedmiotem rozważań autora jest to, dlaczego Polacy nie potrafią wywalczyć niepodległości.
Stylizacja językowa Stylizacja w Weselu pełni funkcję lokalizującą, charakteryzującą i indywidualizującą. Wyspiański wykorzystał elementy małopolskich gwar ludowych. Autor w wypowiedzi bohaterów stosuje mazurzenie, udźwięczniającą fonetykę międzywyrazową, wymowę samogłoski ścieśnionej w odniesieniu do samogłosek a i e oraz wymowę samogłosek nosowych jako dwugłoski. W utworze obecna jest także ogólnogwarowa tendencja do ruchomości końcówek oraz Pluralis maiestatis. Stylizowanie języka bohaterów dramatu ma na celu podkreślenie różnic pomiędzy grupami społecznymi.
Postacie dramatu mały|Wanda Siemaszkowa jako Panna Młoda w prapremierze sztuki mały|Maria Żabczyńska w roli Panny Młodej (1946)
Postacie autentyczne Gospodarz – jego pierwowzorem był Włodzimierz Tetmajer, przyjaciel Pana Młodego; był malarzem i grafikiem, a także pisarzem i politykiem (działacz ludowy i niepodległościowy)Rafał Węgrzyniak, Encyklopedia „Wesela” Stanisława Wyspiańskiego, wyd. Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, Kraków 2001, s.