Skocznia Malinka (1933–2001) Pierwszą skocznię w Malince (drewnianą) zbudowano w latach 1932–1933, pod przewodnictwem Rudolfa Kowali. Jej pierwszym rekordzistą został Mieczysław Kozdruń, osiągając odległość 41 metrów. W 1953 r. dokonano pierwszej większej przebudowy obiektu. Od 1958 r. rozgrywano na niej prestiżowe, międzynarodowe zawody o Puchar Beskidów. Kolejna rozbudowa odbyła się w latach 1966–1967, według wytycznych inżyniera Jerzego Muniaka, projektanta wielu skoczni narciarskich w Polsce. W 1960 r., tuż przed wyjazdem na Zimowe Igrzyska Olimpijskie do Squaw Valley, podczas treningu na skoczni Malinka, groźnego upadku doznał Zdzisław Hryniewiecki. Jego efektem było złamanie kręgosłupa i zakończenie kariery skoczka (trwałe inwalidztwo). Rekord długości skoku na tej skoczni (102,5 m) należy do Tadeusza Fijasa. W 1970 r. skocznię powiększono do K105 i wyposażono w stalową wieżę rozbiegową.