Pasirbice 1310), wywodzi się od prasłowiańskiego słowa pa-sŕ̥bъ („syn nieprawowity, urodzony z nałożnicy, dziedziczący tylko w razie braku synów prawowitych”) .
Słowo to powstało w wyniku połączenia wyrazu sŕ̥bъ (prasł. „prawowity potomek-dziedzic, pełnoprawny członek rodu”) z prefiksem pa- (nadającego znaczenie: „podobny do, przypominający, nieprawdziwy, niby"; stąd też: pagórek, pasynek, pascórka=pasierbica) i istniało prawdopodobnie w korelacji z prasłowiańskim *sębrъ („pobratymiec, krewniak, druh, towarzysz, wspólnik”)Hanna Popowska-Taborska, Ps. *sębrъ ‘pobratymiec, krewniak, druh, towarzysz, wspólnik’, Zeszyty Naukowe Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Gdańskiego, Slawistyka, 6, 1992, 219-226., którego późniejszymi kontynuacjami są::
staroserbskie: sebrь („sąsiad, członek tej samej wspólnoty”), staroruskie: сябрь/sjabrь („sąsiad, członek tej samej wspólnoty”), białoruskie: sjabr, sjabruk („krewny, brat, towarzysz w pracy”) staropolskie: siabr („uczestnik”), litewskie: sėbras („towarzysz”) łotewskie: sēbrs/suobris („sąsiad; współgospodarz;