W 1831 złożył dymisję będąc w stopniu podpułkownika.
Był sędzią pokoju okręgu siennickiego i w 1840 był zatrudniony w oddziale Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego jako kasjer, a w 1850 był radcą dyrekcji szczegółowej w tym Towarzystwie.
Żonaty był z Marią Józefą z d. Przygodzką, którą miał siedmioro dzieci: Feliks Witold Eustachiusz (1831–pom. 1909–1922), Helena Karolina (1833–1905), Mieczysław Julian (1839–1855), Bolesław Franciszek (1843–1932), Katarzyna Klementyna (ok. 1845–1850), Wacław Józef (1847–1919), Maria Aniela (1848–1917).
Osiadł na roli w Starogrodzie i w 1871 rozpoczął spisywanie wspomnień, które wydał jego syn Wacław – „Z pamiętnika mojego ojca Józefa Karola Horodyńskiego Podpułk. Inżyn. Wojsk Polskich”.
Zmarł w 1871 w Grodnie. Bibliografia
Wacław Horodyński: Z pamiętnika mojego ojca Józefa Karola Horodyńskiego. Warszawa, Gebethner i Wolff, 1916 Gazeta Warszawska, nr 147, z dn. 9.08.1871, s. 2
Kategoria:Urodzeni w 1790 Józef Karol Horodyński Kategoria:Oficerowie artylerii Wojska Księstwa Warszawskiego Kategoria:Uczestnicy inwazji na Rosję 1812 (strona polska) Kategoria:Twierdza