W następnych dziesięcioleciach rozpoczęto odnawianie i ponowne wyposażanie kościoła. W 1725 roku powstał nowy ołtarz główny, w 1728 roku organy, a w latach 40. i 50. XVIII wieku wnętrze otrzymało bogaty zespół barokowych ołtarzy oraz ambonę wykonaną przez Johanna Nachtigalla i Antona Schuchbauera.

W latach 1742–1744 na miejscu zniszczonej wieży gotyckiej wzniesiono według projektu Konrada Hammera wieżę barokową. W 1752 roku odbudowano sklepienie głównego prezbiterium, obniżając je względem konstrukcji średniowiecznej. Wieża barokowa istniała jednak krótko: w 1763 roku została poważnie uszkodzona w wyniku trzęsienia ziemi i uderzenia pioruna, po czym ją rozebrano. Jej funkcję przez kilkadziesiąt lat pełniła drewniana dzwonnica ustawiona na południe od kościoła.

XIX wiek W XIX wieku najważniejszą inwestycją była budowa obecnej wieży neogotyckiej, rozpoczęta w latach 30. XIX wieku i zakończona zasadniczo około 1859–1862 roku. Budowa wieży była jednym z pierwszych tak dużych przedsięwzięć neogotyckich w architekturze Siedmiogrodu.