W swojej twórczości czerpie z różnorodnych źródeł. Nawiązuje tak do tradycji malarstwa europejskiego oraz ikon, jak i do rdzennej sztuki Australii. Łączy elementy socrealizmu, pop-artu i surrealizmu ze sztuką plemienną, tworząc politycznie nacechowane, postmodernistyczne prace. Tworzy przede wszystkim portrety. W niektórych pracach widać nawiązanie do bohaterskich póz modeli Velázqueza, Ingresa and Goi, a mimika postaci jest ograniczona jak na renesansowych portretach. Jej twórczość konfrontuje odbiorcę z historią rdzennych mieszkańców Australii. Dla przykładu, cykl Icon to a Stolen Child przypomina historię skradzionych pokoleń. Celowo wykorzystuje kolonialne środki wyrazu, które „dekolonizuje” przedstawiając historię swojego plemienia. Jej prace są kontrą dla dawnych, kolonialnych przedstawień rdzennej ludności służących jako etnograficzny zapis wyglądu plemion, o których uważano, że wkrótce wymrą. Powracającym tematem prac Dowling są członkowie jej rodziny, choć – jak w przypadku portretu praprababki – nie tylko osoby, które poznała osobiście. Dowling postrzega malarstwo jako przedłużenie tradycji oralnych swojej rodziny, często wykorzystując stare zdjęcia rodzinne jako wzory dla obrazów, lub wręcz malując portrety na podstawie rodzinnych opowieści.