Za te czyny został odznaczony 6 maja 1831 Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari nr 1156 oraz awansowany na porucznika.
Po upadku powstania wrócił w rodzinnej strony i osiadł na własnym gospodarstwie. W czasie Wiosny Ludów był członkiem Gwardii Narodowej.
Zmarł w 1858 w Babinie. Tam został pochowany. Był żonaty z Emilią Szymanowską herbu Ślepowron. Mieli synów Tomisława (1841-1920), Bartłomieja (1846-1882), Franciszka (1848-1916), Tadeusza (średni). Synowie uczestniczyli w powstaniu styczniowym 1863, a Tadeusz poległ pod Małaszowem.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Galicyjscy ziemianie Kategoria:Ludzie związani z Tarnopolem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari (powstanie listopadowe) Kategoria:Oficerowie kawalerii powstania listopadowego Wiktor 1812 Kategoria:Urodzeni w 1812 Kategoria:Zmarli w 1858 Kategoria:Żołnierze Gwardii Narodowej w Galicji (1848)