18 października 1812 pod Moskwą stracił lewe oko w wyniku postrzału. Podczas odwrotu armii 12 grudnia nad Niemnem został wzięty do niewoli rosyjskiej. Po 17 miesiącach powrócił na ziemie polskie. Za czyny z wojny w 1812 został odznaczony francuską Legią Honorową i Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari.
W 1815 udał się do Warszawy i został porucznikiem 1 pułku strzelców konnych Wojska Polskiego Królestwa Kongresowego. W 1818 wnioskował o dymisję i wrócił do Galicji. Był panem na Turówce.
W 1825 przystąpił do Związku Patriotycznego. Po wybuchu powstania listopadowego 1830 wraz z trzema braćmi został wyprawiony przez ojca do liniowej służby wojskowej. Opuścił dom w grudniu 1830 i wstąpił do 10 pułku jazdy lubelskiej. W stopniu kapitana walczył dowodząc 5 i 6 szwadronem pułku w składzie Korpusu Żymierskiego. Uczestniczył w bitwie pod Białołęką (24 lutego 1831), bitwie o Olszynkę Grochowską (25 lutego 1831). Następnie przeszedł do służby w macierzystym 1 pułku strzelców konnych, walczył w bitwie pod Lubartowem (10 maja 1831). Później został skierowany do Kielc w sile 320 ludzi, po czym mianowany przez gen. Jana Weyssenhoffa komendantem placu w Nowym Mieście (Korczyn), gdzie nadzorował też formujące się w pobliżu oddziały Legii Nadwiślańskiej. Na żądanie ks. Henryka Lubomirskiego objął dowództwo nad Legią Nadwiślańską.