zaprzyjaźniła się z braćmi Efraimem i Menaszem Seidenbeutlami. Po zajęciu Białegostoku przez armię sowiecką we wrześniu 1939 roku Estera Schmorak utrzymywała się z malowania podobizn radzieckich przywódców i białostockich osobistości. Nie były to portrety pozowane, a tworzone z fotografii. W celu jak najlepszego odwzorowania podobieństwa do fotograficznego pierwowzoru malarka starannie kratkowała podobrazie, by móc wiernie przenieść najmniejsze detale wizerunku. Żartowała, że po kilku godzinach takiej żmudnej pracy widziała wokół siebie pokratkowany świat. Mimo że portrety te cieszyły się wówczas dużym zainteresowaniem, nie są znane ani żadne szczegóły na ich temat, ani dalszy los obrazów.
W zajętym przez Sowietów Białymstoku jeszcze w 1939 roku utworzono Związek Radzieckich Artystów Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Prezydium tego związku wytypowało kilka obrazów Estery Bernzweig do wysłania w czerwcu 1940 roku na wystawę Sztuka Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Było to wielkie przedsięwzięcie mające być ekspozycją sztuki białoruskiej.