Działalność twórcza
W 1904 roku Maria Schayer-Gorska powróciła do Lwowa, gdzie udzielała lekcji rysunki i malarstwa. W 1909 roku wyszła za mąż za Wacława Światopełk-Gorskiego i przeprowadziła się do Warszawy. Po I wojnie światowej Gorska pracowała jako nauczycielka rysunku w warszawskim Instytucie Głuchoniemych. Do 1944 roku mieszkała w Warszawie; prawdopodobnie zginęła podczas powstania warszawskiego. W latach 1925–1939 była członkiem rzeczywistym TZSP.
W pierwszych latach po powrocie do Lwowa Górska tworzyła prace na zamówienie, głównie portrety w oleju i pastelach m.in. Portret hrabiny Sz. (1905), Portret adm. Horowitza, Portret prof. Kazimierza Twardowskiego (olej, 1906). W 1905 roku namalowała cykl obrazów olejnych o tematyce szpitalnej: Klinika dr. Rydygiera we Lwowie, Sala kliniczna we Lwowie, Przy chorej.
Wystawy Od 1905 do 1908 oraz w 1910 roku Maria Schayer-Gorska wystawiała swoje prace w lwowskiej TPSP. Ponadto w 1907 roku wystawiała swoje prace powstałe w okresie paryskim i w Normandii. W 1917 roku na lwowskiej wystawie został sprzedany jej obraz pt. Paryż ofiarowany przez artystkę jako dar. Po I wojnie światowej, wystawiała swoje prace głównie w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie.