Służyła najpierw w 4. baonie 2 PP, potem przeniosła się do Kędzierzyna, gdzie zorganizowała przenośny punkt sanitarno-zaopatrzeniowy. Jej pułk brał udział w zdobyciu Kędzierzyna (6–9 maja), a potem od 10 maja walczył na linii: Kędzierzyn–Januszkowice.
Jej waleczną postawę podczas tych walk wspominała po latach Halina Wojciechowska-Sołowijowa:
Opuszczając Śląsk, wyszła za mąż za Władysława Szaynoka, studenta Politechniki Lwowskiej, weterana III powstania śląskiego. Zamieszkali we Lwowie, gdzie Szaynokowa w 1925 ukończyła studia medyczne na Uniwersytecie Jana Kazimierza i uzyskała dyplom doktora wszech nauk lekarskich. Odbyła trzyletnią praktykę szpitalną i rozpoczęła pracę jako lekarka szkolna.
Działała w Związku Pracy Obywatelskiej Kobiet oraz Komitecie Społecznym Przysposobienia Wojskowego Kobiet do Obrony Kraju. Wkrótce objęła funkcję instruktorki oraz komendantki koła Przysposobienia Wojskowego Kobiet we Lwowie. Dbała o poprawę sprawności fizycznej kobiet pracujących w fabrykach oraz propagowała właściwą higienę pracy. Ukończyła kurs dla lekarzy sportowych i organizowała letnie obozy sportowe. Wielokrotnie była komendantką letnich obozów PWK. W 1933 została powołana na stanowisko komendantki PWK w Przemyślu.