Funkcjonował on aż do jej śmierci w 1665, choć w latach 1645–1650 stracił na znaczeniu z powodu zamętu spowodowanego Frondą oraz żałobą po kilku członkach rodziny.
Centralnym miejscem spotkań był „błękitny pokój” (chambre bleue, nazwany tak od barwy obić ścian i mebli), w którym markiza przyjmowała gości, leżąc w łóżku. Nosiła przydomek Arthénice, co było anagramem jej imienia, ułożonym przez częstego bywalca salonu, poetę François de Malherbe’a. Oprócz niego w Hôtel de Rambouillet bywali m.in. pisarze Vincent Voiture, François de La Rochefoucauld i Jean Chapelain, pisarki markiza de Sévigné i Madame de La Fayette oraz gramatyk Claude Favre de Vaugelas. Podczas spotkań w „błękitnym pokoju” kultywowano wytworność myśli, języka i rozrywek, kształtując ideał préciosité, który wywarł istotny wpływ na francuski klasycyzm.
Catherine de Rambouillet uważana jest za pionierkę zjawiska salonu literackiego. Choć już przed spotkaniami w „błękitnym pokoju” funkcjonowały salony wicehrabiny d’Auchy i pani de Loges, to właśnie Hôtel de Rambouillet zdobył największą sławę jako miejsce, w którym kultywowano dobre maniery i dowcipną konwersację.