Uzyskała poparcie Corneliu Boteza, wybitnego lokalnego prawnika, ale jej starania ponownie nie zakończyły się powodzeniem. W 1917 roku razem z innymi działaczkami feministycznymi, m.in. Eleną Meissner, złożyły petycję do Senatu, domagając się praw obywatelskich i politycznych dla kobiet, ale została ona odrzucona. W następnym roku była współzałożycielką Stowarzyszenia na rzecz Emancypacji Obywatelskiej i Politycznej Kobiet Rumuńskich (AECPFR). Stowarzyszenie domagało się pełnego prawa kobiet do udziału w życiu publicznym, w tym dostępu do edukacji, zatrudnienia i do aktywności politycznej. W 1919 r. Ella Negruzzi podjęła trzecią próbę przystąpienia do egzaminu adwokackiego, w okręgu Ilfov, i ostatecznie została dopuszczona. Rok później została pierwszą kobietą, której zezwolono na wykonywanie zawodu prawnika w Rumunii.
Negruzzi rozpoczęła praktykę prawniczą w Gałaczu, a następnie przeniosła się do Bukaresztu. Kontynuowała działalność feministyczną, w okresie międzywojennym obok Eleny Meissner była główną liderką AECPFR. W publicystyce poruszała bieżące problemy kobiet: ograniczone możliwości znalezienia pracy i przepisy, które sprawiały, że były one najbardziej narażone na zwolnienie.