w latach 80. XX w. zidentyfikowano szereg powiązanych genealogicznie odmian, które dają się klasyfikować jako odrębne języki. Najbliżej spokrewniony język to pancana.
W muna zidentyfikowano zapożyczenia z języków lokalnych: wolio, bugijskiego i makasarskiego, a także dużą grupę słownictwa malajskiego i niderlandzkiego. Pewne elementy leksykalne łączą muna z językami północnohalmaherskimi (jak ternate i sahu) oraz odmianami malajskiego z Moluków. Malajski pośredniczył w zapożyczaniu większości wyrazów niderlandzkich. Najnowszym źródłem pożyczek, w dużej mierze nieadaptowanych fonologicznie, jest narodowy język indonezyjski.
W latach 80. XX w. pozostawał w powszechnym użyciu, aczkolwiek przede wszystkim na terenach wiejskich. W mieście Raha już wtedy dominował język indonezyjski, zarówno wśród migrantów, jak i wśród osób z ludu Muna. Doniesienia z 2011 r. sugerują, że w niektórych rodzinach (zwłaszcza na obszarze dialektu południowego) doszło do zaniku przekazu międzypokoleniowego, na korzyść wzrastającej roli języka narodowego.