Rodzina 27 stycznia 1945 opuściła Prusy Wschodnie, uciekając przez Braniewo, Nową Pasłękę, Zalew Wiślany i Mierzeję przed nadciągającym frontem Armii Czerwonej. Ponieważ rodzice zaangażowani byli bezpośrednio w przeprowadzanie koni ze stadnin z Braniewa i Georgenburga przez zamarznięty Zalew, niespełna 16-letni Dietrich na Zachód ewakuował się pod opieką wuja, również przez zamarznięty lód na Zalewie Wiślanym, czyli jedyną wówczas dostępną drogą ucieczki. Rodzina osiedliła się po wojnie w Neustadt w BrandenburgiiIn langer Reihe über das Haff, Die Flucht der Trakehner aus Ostpreußen – Patricia Clough.

Dietrich Heling w latach 1948–1949 pracował w różnych przedsiębiorstwach górniczych w Niemczech i Wielkiej Brytanii. W latach 1949–1954 studiował górnictwo, studia ukończył uzyskanym dyplomem 15 maja 1954 roku. W latach 1960–1962 studiował mineralogię na Uniwersytecie w Tybindze. W 1963 uzyskał stopień doktora nauk przyrodniczych. W latach 1962–1965 był asystentem w Instytucie Geologiczno-Paleontologicznym Uniwersytetu w Stuttgarcie. Od 1 stycznia 1966 został pracownikiem naukowym na Uniwersytecie w Heidelbergu. W 1967 uzyskał habilitację. W 1973 został mianowany profesorem Instytutu Mineralogiczno-Petrologicznego Uniwersytetu w Heidelbergu w laboratorium sedymentacji.