Odwłok był niemal tak długi jak śródtułów i zatułów razem wzięte. Na jego spodzie widocznych było pięć ruchomo zestawionych sternitów (wentrytów) o mniej więcej równych długościach. Pierwszy z nich przedłużał się ku przodowi w wąski i spiczasto zwieńczony wyrostek międzybiodrowy.
Paleoekologia Skały okolic Daohugou należące do Formacji Jiulongshan i położonej pod nią Formacji Tiaojishan dostarczają olbrzymiej liczby skamieniałości organizmów mezozoicznych, określanych mianem bioty z Daohugou. Florę reprezentują widłaki, skrzypy, paprocie, iglaste, miłorzębowe i sagowce. Faunę reprezentują m.in. liczne owady, płazy ogoniaste, dinozaury i ssaki.
Pozycja filogenetyczna Palaeoboganium jako najbliższego krewniaka współczesnych Paracucujini wskazuje, że mógł on być zapylaczem mezozoicznych sagowców. Rodzaje Metacucujus i Paracucujus wyspecjalizowane są w żerowaniu na szyszkowatych strobilach sagowców z plemienia Encephalarteae w rodzinie zamiowatych. Sagowce są licznie reprezentowane we florze jurajskiej, a ziarna ich pyłku znane są z tych samych depozytów co Palaeoboganium. Okaz zaliczonego do Paracucujini Cretoparacucujus znaleziony został w bursztynie birmańskim w jednej inkluzji z licznymi agregacjami ziaren pyłku Cycadopites, przypominającymi ziarna współczesnych owadopylnych zamiowatych z plemienia Encephalarteae.