Prace nad powieścią kontynuowała w 1949 roku po powrocie z Europy, gdzie nawiązała romans z 40-letnią Kathryn Hamill Cohen, żoną londyńskiego wydawcy. Stanowiła ona, wraz z Kathleen Senn, jedną z inspiracji do postaci Carol Aird. Kolejną była wcześniejsza kochanka Highsmith, Virginia Kent Catherwood, która straciła prawo do opieki nad dziećmi po ujawnieniu nagrań ze spotkań z jej kochankami (motyw ten bezpośrednio pojawia się w książce). Początkowo historia miała kończyć się tak jak związki pisarki – rozstaniem. Autorka zmieniła jednak zakończenie za namową swojej agentki. W 1950 roku, dzień po ukończeniu pierwowzoru powieści, ciągła obsesja Highsmith wobec klientki z Bloomingdale skłoniła ją do pojechania do Ridgewood i próby odszukania jej domu. Jak zapisała w pamiętniku pisarka: „czuła się dziwnie, jak morderca w powieści”. Ostatecznie nigdy jej nie odnalazła, zaś sama Senn w roku następnym popełniła samobójstwo, trując się spalinami w garażu.
mały|Patricia Highsmith w 1962 roku mały|Dom towarowy Bloomingdale na Manhattanie Początkowymi wersjami tytułu powieści były The Bloomingdale Story oraz Męki Tantala.