Na początku 1918 r. powierzono mu administrację parafii św. Wawrzyńca w podwrocławskich Żernikach (niem. Neukirch, dziś osiedle Wrocławia). 15 listopada 1918 r. został ustanowiony duszpasterzem lokalii w Sobięcinie (niem. Niederhermsdorf, ob. dzielnica Wałbrzycha) – filii parafii katolickiej w Wałbrzychu. W 1920 r. lokalia w Sobięcinie została podniesiona do rangi parafii, a ks. Peikert 20 lutego 1923 został jej pierwszym proboszczem. Praca w ponad 12-tysięcznej osadzie górniczej, gdzie jedynie ⅓ mieszkańców było katolikami, dawała mu wiele zadowolenia i zamierzał w niej pozostać do śmierci.
Wbrew swoim planom, w 1928 Peikerta przeniesiono do Wałbrzycha, a w 1932 kuria wybrała go spośród ponad stu kandydatów na proboszcza parafii św. Maurycego we Wrocławiu. Przez kilka pierwszych lat na nowej placówce Peikert uruchomił budowę kościoła filialnego św. Józefa przy Ofenerstraße (dziś Krakowskiej), uporządkowania cmentarzy parafialnych, a także wyposażenia kościoła w nowy ołtarz.