gdy w 1934 doszło do delegalizacji m.in. Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Austrii, współtworzył nielegalną organizację Revolutionäre Sozialistische Jugend. Dołączył też do ugrupowania Revolutionäre Sozialisten Österreichs, brał udział w jego pierwszej konferencji w Brnie. W 1935 aresztowany, w następnym roku skazany za zdradę stanu na 1 rok pozbawienia wolności. W 1936 zwolniony, czasowo relegowany z uczelni. Ponownie zatrzymany w 1938 po aneksji Austrii przez Niemcy. Zwolniony po kilku miesiącach pod warunkiem opuszczenia kraju. Na zaproszenie lidera szwedzkiej socjaldemokratycznej młodzieżówki Torstena Nilssona wyemigrował do Szwecji.
Do 1945 pracował tam w spółdzielni konsumenckiej, był korespondentem i współpracownikiem różnych gazet oraz czasopism. Działał w austriackich organizacjach w Szwecji. Po II wojnie światowej podjął zatrudnienie w austriackiej dyplomacji, pozostając początkowo w Sztokholmie. W 1951 powrócił na stałe do Austrii, wkrótce został wicedyrektorem gabinetu prezydenta Theodora Körnera i jego doradcą. Od kwietnia 1953 do lipca 1959 pełnił funkcje sekretarza stanu w urzędzie kanclerza. W 1956 pierwszy raz wybrany do Rady Narodowej. Uzyskiwał reelekcję w ośmiu kolejnych wyborach do niższej izby austriackiego parlamentu (w 1959, 1962, 1966, 1970, 1971, 1975, 1979 i 1983).