„Geografia (...) Galicyi i Lodomeryi” opis Rzeszowa zaczynał od słów: Miasto dziedziczne domu xiążąt lubomirskich; wspaniałym zamkiem, wałami i wielkiemi stawami otoczonym, ogrodem wielkim i oranżeryą, pałacykami w mieście i ogrodzie (...) ozdobne.

W 1820 kompleks został przejęty przez władze austriackie i zaadaptowany do celów sądowniczych oraz więziennych. Jego wyburzenie na początku XX wieku uzasadnione zostało bardzo złym stanem technicznym konstrukcji. Rozbiórkę przetrwały jedynie dolne partie wieży bramnej i bastionowe fortyfikacje. W otoczeniu Zamku znajduje się Letni Pałac Lubomirskich w Rzeszowie.

Historia zamku Własność Mikołaja Spytka Ligęzy i jego córek (ok. 1600–1653) Fundatorem nowożytnego zamku rzeszowskiego był wywodzący się z rodziny senatorskiej kasztelan czchowski i sandomierski Mikołaj Spytek Ligęza. Ziemię rzeszowską przejął po części jako wiano wniesione przez jego pierwszą żonę Elżbietę Komarnicką, wdowę po Adamie Rzeszowskim. Resztę okolicznych włości wykupił od sióstr Elżbiety – Katarzyny i Zofii.