Główne zasady wychowanie powinno być dostosowane do naturalnego rozwoju dziecka dziecko powinno uczyć się wtedy, gdy poczuje potrzebę zdobywania wiedzy nauczyciel ma stwarzać warunki do rozwoju potrzeb poznawczych i moralnych dzieci nauczanie powinno być zindywidualizowane szkoła ma pobudzać aktywność dziecka ocena prac indywidualnych i zbiorowych oraz testy pomiaru uzdolnień dzieci zamiast egzaminów udział uczniów w planowaniu programu nieprzywiązywanie znaczenia do nagród i kar z zewnątrz, poleganie na wewnętrznej motywacji dziecka położenie nacisku na kooperację i pracę zespołową oraz twórczą ekspresję
Zarzuty wychowanie jednostronne, oparte na nieuzasadnionych nadziejach co do rzeczywistego wpływu spontanicznej działalności ucznia na jego rozwój intelektualny, przesadne zainteresowanie dzieckiem, niedocenianie planowego wysiłku w zdobywaniu wiedzy, przedkładanie swobody nad karność, chwilowej potrzeby nad dalsze cele wychowania, doświadczenia indywidualnego nad społeczne, psychologiczną organizację nauczania nad konsekwencję logiczną, inicjatywę ucznia nad inicjatywę nauczyciela, przerost zajęć praktycznych, często przypadkowych pod względem treści, nad zajęciami umysłowymi, które zapewniałyby dzieciom podstawy usystematyzowanej wiedzy o świecie.