Consuetudo bononiensis, consuetudo bononiana, styl boloński – popularny w średniowieczu sposób oznaczania dni w miesiącu, w którym w pierwszej połowie miesiąca dni liczono według liczby porządkowej kolejnych dni, a w drugiej – wstecz, od ostatniego dnia miesiąca.
Różne sposoby oznaczania dat w średniowiecznej Europie W średniowiecznej Europie stosowano równolegle kilka sposobów na oznaczenie dni w miesiącu. Stosowany współcześnie, znany już w VI w., wywodzący się ze wschodu sposób liczenia dni według liczby porządkowej dni bieżących, nie był dla ówczesnych ludzi oczywisty i zaczął dominować dopiero w XIV-XVI w., w Polsce na przełomie XVI i XVII w. Początkowo najpopularniejszy był wywodzący się ze starożytnego Rzymu system oparty na kalendach, nonach i idach. W północnej Francji zaczęto określać dni miesiąca według świąt kościelnych. Ta metoda dotarła do Polski w XII w. Przez pewien czas popularny był również boloński styl oznaczania dni.
Charakterystyka Consuetudo bononiensis powstał w północnych Włoszech około VIII w. Miesiąc podzielony jest w nim na dwie części nazywające się: mensis intrans (miesiąc wstępujący) i mensis exiens (miesiąc zstępujący).