Na czele 14 Dowództwa Artylerii (Arko 14) wziął udział w ataku na ZSRR w 1941 roku, następnie brał udział w walkach na froncie wschodnim. W dniu 15 lipca 1941 roku został ciężko ranny, w wyniku odniesionych ran amputowano mu lewą rękę i nogę.
Po wyzdrowieniu, pomimo kalectwa, zgłosił się do dalszej służby i 1 maja 1942 roku został dowódcą 407 Dywizji, a 10 września 1942 roku został dowódcą 390 Dywizji Szkolno-Polowej. Obie te dywizje nie brały udziału w walkach, a jedynie zajmowały się szkoleniem uzupełnień dla jednostek frontowych.
1 lutego 1943 roku został dowódcą 87 Dywizji Piechoty, na czele tej dywizji wziął udział w walkach na froncie wschodnim pod Rżewem, Newelem i Witebskiem. 20 listopada 1943 roku został przeniesiony do rezerwy.
Po krótkiej przerwie ponownie powrócił do służby i 20 stycznia 1944 roku został dowódcą I Korpusu Armijnego wchodzącego w skład 16 Armii Grupy Armii „Północ”. Następnie 1 maja 1944 roku został dowódcą XXXXIX Korpusu Górskiego, walczącego na Krymie i dowodził nim w czasie ewakuacji do Rumunii w maju 1944 roku.