Architektura i sztuka W stosunku do poprzedniego okresu (Ubajd) zmieniła się architektura i zabudowa miasta – w jego centralnym miejscu stała świątynia, jako budowla już znacznie bardziej okazała, która stała się ośrodkiem administracyjnym miasta i okolic. Miała ona zazwyczaj wydłużony kształt litery ‘T’ z długą centralna nawą. Ściany dekorowano zwykle techniką tzw. mozaiki ćwiekowej (inaczej zwaną mozaiką sztyftową) w różne wzory geometryczne. Podstawowym budulcem obiektów mieszkalnych i świątyń była glina, z której, zwłaszcza pod koniec okresu Uruk, wykonywano suszone cegły, formowane ręcznie w kształcie wydłużonych sztabek. Obok cegieł stosowano także importowany wapień.
Sztuka okresu Uruk poza gliptyką nie wnosi w zasadzie nic oryginalnego – rzeźba, reprezentowana m.in. przez kamienne figurki postaci męskich, nie jest zbyt licznie reprezentowana w znaleziskach archeologicznych tej kultury (będzie ona domeną następnego okresu – Dżamdat Nasr). Zastosowanie metalu – miedzi – ograniczało się tylko do potrzeb użytkowych, czyli wyrobu toporów, grotów strzał itp.